Kinderrechtendag

Hier interview ik een van de jongeren.

Vandaag is het 20 november, Kinderrechtendag. Als je ziet wat kinderen overal ter wereld nog hebben te verhapstukken, dan is zo’n speciale dag geen overbodige luxe. Maar we zouden eigenlijk wel iedere dag zo’n kinderrechtendag kunnen gebruiken.

Ik ben alweer twee weken terug uit Bonaire, waar ik verschillende mooie opdrachten doe voor de kinderrechten op het eiland. Eén daarvan is het maken van een boek over de kinderen van Stichting Project en de manier waarop dit orthopedagogisch centrum kinderen en ouders helpt. Ik sprak daarvoor met bijna 30 kinderen, jongeren, ouders, professionals. Zoals met de 19-jarige jongen die een tijd bij Stichting Project heeft gewoond en toen heeft leren duiken. Hij vertelt vol passie dat zijn droom is uitgekomen: nu is hij divemaster. Terwijl het eerst flink mis dreigde te gaan met hem. Stuiterend van enthousiasme zegt hij: “Beter in het water tussen de vissen dan in de bak tussen de criminelen.”

En er was de moeder die haar dilemma uitlegt. Haar man is “een goede man die trouw is en voor ons gezin zorgt”, maar het is ook een man die regelmatig zijn geduld verliest en dan “door het lint gaat” tegen haar en de kinderen. Ze kan niet langer aanzien hoe hij haar twee zoons behandelt. Ze ziet dat het schadelijk is voor haar oudste. En ze wil de cirkel doorbreken; zijzelf en haar man werden in hun jeugd ook mishandeld. Aan het eind van het gesprek zegt ze dat ze nu zeker weet dat ze bij hem weggaat.

Het zijn maar twee van de indrukwekkende, schrijnende, ontroerende, hoopvolle en hopeloze verhalen. De wereld op Bonaire in een notendop.

Binnenkort spreek ik nog meer kinderen, ouders en professionals en het boek zal in 2018 verschijnen. Het wordt mooi!

Bon bini Bonaire!

September 2017
Onlangs bracht Youtube-reisvlogger Erik Conover een mooie video uit over Bonaire.

Dat het een prachtig eiland is, kun je daar goed op zien. Dat de bewoners zeer gedreven zijn om het leven van kinderen die er opgroeien te verbeteren, weet niet iedereen.

Kind met recht voert de komende tijd mooie nieuwe opdrachten uit waarin we adviseren en ondersteunen. Later meer daarover.

Zweden, zo kan het ook!

Juli 2017
In het land waar ruimte en natuur geen issue zijn omdat er genoeg van is, waar mensen je vrolijk begroeten met “Hej, hej!” en alle tijd nemen om je de weg te wijzen of anderszins te woord te staan. Waar verschillende culturen vreedzaam met elkaar lijken om te gaan en waar je omringd wordt door Villa’s Kakelbont… Het eerste land ook waar – in 1979 – in de wet werd bepaald dat ouders hun kinderen niet mogen slaan. En waar jonge ouders gebruik kunnen maken van een ruim verlof (samen 490 dagen). Waar je vrij mag kamperen omdat het land van iedereen is. In zo’n land kun je goed voelen dat de mogelijkheden onbegrensd zijn. Heel inspirerend!

Vluchtmotief

Juni 2017

“No one puts their children in a boat
Unless the water is safer than the land”
(Regels uit Home, van Warsan Shire)

Eind 2015 kwamen er 1.008.616 mensen over zee naar Griekenland, Sicilië en Malta. Ze kwamen grotendeels uit landen als Syrië, Irak en Afghanistan en werden in een survey bevraagd naar hun motieven om de oversteek te maken. Ruim 80% was gevlucht voor vervolging, oorlog, honger en onveiligheid, 18% motiveerde zijn komst met economische motieven. Heel anders dus dan de geluiden over ‘gelukszoekers’ kunnen doen vermoeden.
Het onderzoek Mapping Refugee Reception In the Mediterranean: First Report of the Evi-Med Project is half juni gepubliceerd.

Zin en onzin

Juni 2017
Er wordt nogal wat onzin verteld over asielzoekers. Soms maak ik me er druk om, maar steeds vaker trek ik mijn schouders op omdat je anders geen leven meer hebt.

Grote bewondering heb ik dan ook voor mensen die wel blijven protesteren tegen populistisch geklets over vluchtelingen. En mijn bewondering is des te groter als dat gepaard gaat met een helder verhaal over hoe het wél zit. Hoogleraar migratierecht Thomas Spijkerboer is iemand die dat kan. Ook nu weer in een zeer lezenswaardig artikel in de Groene. Verplicht leesvoer, zeker voor degenen die ons land besturen.

De naam van de ooievaar

Mei 2017
De discussie popt af en toe op. In mei 2017 weer, naar aanleiding van de vondst van een vrouw die haar biologische vader en spermadonor heeft opgespoord. Hoe zwaar weegt het recht van kinderen om te weten wie hun biologische ouders zijn?

In 1992 schreef ik er een advies over voor de Raad voor het Jeugdbeleid, om te reageren op het conceptwetsvoorstel donorgegevens kunstmatige inseminatie.

In De naam van de ooievaar; een advies over de registratie van donorgegevens bij kunstmatige inseminatie adviseerden we dat de wet moest regelen dat het kind de mogelijkheid heeft te weten wie de donor is en dat deze mogelijkheid niet afhankelijk mag zijn van de toestemming van de donor. Verder stelden we voor om ouders bij de geboorte van hun kind de niet-identificeerbare gegevens van de donor te geven, zodat zij deze in hun opvoeding kunnen integreren. Het zou tot 2004 duren totdat het geregeld werd, en daarom moeten de kinderen die daarvoor zijn verwekt het nog doen met ingewikkeld eigen speurwerk.

Inspiratie

Mei 2017
Het leuke van ons werk is dat je steeds interessante mensen en projecten tegenkomt. Ik vind het een eer om getuige te zijn van het werk van Amal Abass-Saal die Inspiratie Inc. in Almere heeft bedacht en steeds verder ontwikkelt. Inspiratie Inc. verenigt mensen en activiteiten rond sociaal ondernemerschap. Amals creatieve brein en ideeën staan haaks op hokjes- en harkjes-denken. En juist haar organische ontwikkelmodel biedt ruimte aan heel verschillende mensen, uit Syrië en Eritrea en uit de Hollandse klei. Ze ontmoeten elkaar, maken samen mooie dingen, bouwen huizen, leren.

Als adviseur en lid van de Raad van Advies mag ik meedenken over de koers en methode en de plek van kinderen en hun rechten daarin. Het is zelden dat de naam van een organisatie zo 1-op-1 samenvalt met dat wat ze doen: inspiratie bieden.
Lees meer over Inspiratie Inc.

Kerk en vluchteling

Mei 2017
Welke rol moeten kerken spelen voor vluchtelingen? Die vraag stond centraal tijdens de werkconferentie op 19 mei 2017 in Utrecht. Een belangrijke vraag omdat vrijwilligers van kerken heel actief zijn voor vluchtelingen, omdat barmhartigheid en rechtvaardigheid belangrijke geloofsnormen zijn en omdat kerken het soms spannend vinden om zich met politiek te bemoeien. Maar, zoals een spreker zei: “Niets doen, is ook een politieke keuze”.

Karin had de eer om een presentatie te geven over de rol van het Kinderrechtenverdrag in de lobby voor vluchtelingenkinderen. Hoe kun je dit krachtige instrument inzetten als breekijzer om de situatie van deze kinderen te verbeteren? “Begin om het niet normaal te vinden dat er lagere normen voor vluchtelingenkinderen worden gehanteerd.”

Geesje Werkman nam op deze dag afscheid van Kerk in Actie. Een prachtmens die gevoel, geloof en verstand feilloos weet te combineren in haar inzet voor kinderen. Ze zal gemist worden!

Kind en armoede – Visie op een kindpakket voor Bonaire

Mei 2017
Op woensdag 17 mei 2017 werd het visiedocument Kind en armoede – Visie op een kindpakket voor Bonaire aan het bestuurscollege van Bonaire aangeboden. Het rapport bevat een advies over het gefaseerd invoeren van een kindpakket op Bonaire.

Op Bonaire groeien ruim 4.000 kinderen van 0 tot 18 jaar op, waarvan een aanzienlijk deel geconfronteerd wordt met de gevolgen van armoede. Een kindpakket is een goed instrument om deze gevolgen van armoede voor kinderen te bestrijden, zoals deze al generatieslang worden doorgegeven.

Op 22 februari gaf het bestuurscollege van het openbaar lichaam aan Kind met recht opdracht tot het opstellen van een visiedocument over kindpakketten aansluitend bij het Programma Kindgericht armoedebeleid. In het kader van de opdracht zijn 40 professionals geïnterviewd en is de recente literatuur bestudeerd. Daarnaast hebben 48 professionals en 22 kinderen inhoudelijk gereageerd op een enquête over het kindpakket.

Gezond idee

April 2017
Soms kan een idee in je hoofd uitgroeien tot een droom.

Dit is er zo een.

Zou het niet mooi zijn als alle kinderen die op Bonaire, Statia en Saba op school zitten, tussen de middag met elkaar een gezonde warme maaltijd eten?

Met veel groente die ze zelf verbouwen en waarvan ze dus begrijpen dat die niet in een fabriek wordt gemaakt. Met liefde klaargemaakt door henzelf zodat ze groente en fruit meer waarderen en lol krijgen in koken voor elkaar. Met les in wat gezond is en wat minder. Met etiquette over ‘hoe het heurt’ aan tafel, uitgaande van respect voor elkaar en het eten. Met ouders die kunnen aanschuiven tegen een geringe vergoeding of die helpen koken bij de jongsten. Met horecastudenten van het MBO die kunnen oefenen door eens per week de kinderen te bedienen alsof ze beroemdheden zijn. Met …. Voor rijk en arm, alles voor iedereen.

En dan opeens zie je dat het helemaal niet zo’n rare droom is. Dat het zelfs een goed idee is. De hoogleraren Van Schayck, Seidell en Jansen zeggen het in de krant van 14 april 2017 zelf.

Wat houdt ons nog tegen!?