Eén land, twee maten

18 september 2018

Landgenoten. Het is Prinsjesdag 2018. En nog steeds worden de bewoners van Caribisch Nederland achtergesteld bij hun landgenoten in het Europese deel. Onterecht én schadelijk voor kinderen, zo betoog ik in de Volkskrant (ingekorte versie) en op Koninkrijksrelaties.nu. Later deze week ook nog in Nederlands Dagblad. Het zou mooi zijn als het helpt!

Tweede Kamer

11 september

Na de boekpresentatie mochten we het boek in de Tweede Kamer aanbieden aan de voorzitter van de commissie Koninkrijksrelaties, Alexander Pechtold, en enkele leden van de commissie. De oproep die we hierbij deden wekte de belangstelling van de voorzitter, de leden Bosman (VVD), Diertens (D66) en Van der Graaf (CU) en anderen.

Buki

11 september 2018

Op dinsdag 11 september werd in het Curaçaohuis in Den Haag het boek Vertrouwen – Aan het werk met risicojongeren van de Cariben gepresenteerd (zie vorige bericht). De eerste exemplaren gingen naar de gedeputeerde van Bonaire, de heer Cecilia, en de gevolmachtigd minister van Curaçao, de heer Begina.

Er was grote belangstelling voor de presentatie. Zo’n 50 aanwezigen hoorden hoe Herman Schnitzler, ervaren orthopedagoog, de omstandigheden van gezinnen in de Cariben schetste. Hij vertelde over armoede en de problemen rond hechting waardoor kinderen in de problemen komen. Directeur Mick Schmit van Stichting Project vertelde over de aanpak die zijn organisatie heeft ontwikkeld om kinderen en ouders te ondersteunen: Forsa. Ik deed verslag van de totstandkoming van het boek en de bijzondere ontmoetingen daarvoor.

En nu: ga het lezen!

Ei gelegd

21 augustus 2018

Vandaag gaat ‘Vertrouwen – Aan het werk met risicojongeren van de Cariben’ naar de drukker. In het boek vertellen 40 kinderen, jongeren, ouders en professionals op Bonaire over opgroeien in de Cariben en de uitdagingen daarbij. Op dinsdag 11 september bieden Mick Schmit van Stichting Project Bonaire en ik het eerste exemplaar aan aan de gedeputeerde van Bonaire, Edsel Cecilia. In de middag overhandigen we het boek in de Tweede Kamer aan de voorzitter van de commissie Koninkrijksrelaties, Alexander Pechtold.
Op www.vertrouwen.online alvast een voorproefje van het boek.

Mexico-stad

Juli 2018

Van 14 tot 21 juli was ik met collega Jan Murk van Nidos in Mexico-stad. Eerder schreven we – samen met Joris van Wijk – een handboek over alleenstaande minderjarige asielzoekers. Nu mochten we 54 kinderbeschermers uit heel Mexico trainen. Mensen die dagelijks de afweging moeten maken wat het beste is voor het kind dat ze voor zich hebben en dat doorgaans eigenlijk naar de Verenigde Staten wil. Waanzinnig betrokken werkers die zeer bereid waren om te leren van elkaar en van ons. Het werd een intensieve en prachtige week. Erna spraken we nog met zo’n 20 overheidsmensen die een poging doen om de migratie van kinderen (en hun ouders) door Mexico in goede banen te leiden.

In de wacht voor weer samen

Mei 2018

Vluchtelingen die in Nederland gezinshereniging aanvragen, krijgen maar in 14% op tijd – dat wil zeggen binnen een half jaar – antwoord van de Immigratie- en Naturalisatie Dienst.*) Gemiddeld moeten ze 330 dagen wachten op een beslissing, die ook negatief kan zijn. Waarom het zó lang duurt, is onduidelijk. Bijna een jaar wachten… in spanning of je wel of niet met je gezin mag verder leven, hoe het met ze gaat, of ze nog wel geld en eten hebben om het te redden. Het is extra wrang als je weet dat er wél heel strikt wordt omgegaan met de eis aan degenen die een verzoek voor ‘nareis’ van gezinsleden indienen: dat moet binnen drie maanden nadat ze een verblijfsvergunning krijgen.

*) Ministerie van Justitie en Veiligheid, Rapportage Vreemdelingenketen 2017. Verschenen op 30 april 2018.

Jeugdhulp aan asielzoekerskinderen

April 2018

Van januari 2018 tot maart 2019 werkt Kind met recht samen met het Verwey-Jonker Instituut, KIS en Stichting Kinderpostzegels. We ondersteunen de transitie van jeugdhulp aan asielzoekerskinderen die met ingang van januari 2019 van het COA overgaat naar gemeenten.

De algemene transitie van de jeugdhulp in 2015 heeft laten zien dat het goed regelen van jeugdhulp een ingewikkelde opgave is. De situatie van kinderen in de asielopvang is nog complexer door de omstandigheden in de opvangcentra, de regelmatige verhuizingen, de vaak lange periode van onzekerheid na een impactvolle vlucht, taalproblemen en cultuurverschillen.

In het project inventariseren we wat er nu al goed gaat in de jeugdhulp aan (alleenstaande) asielzoekerskinderen, wat er beter kan en waar ondersteuning nodig is. Waar we kunnen, bieden we ondersteuning of zoeken we partners die dat kunnen. Om een goed beeld te krijgen van de behoeften praten we met gemeenten, jeugdhulpaanbieders, andere professionals en uiteraard met asielzoekerskinderen en ouders zelf. We werken samen met de VNG, Nidos, COA en anderen om te zorgen dat goede jeugdhulp aan deze kwetsbare groep kinderen wordt gewaarborgd.

Zie ook: www.kis.nl/project/jeugdhulp-aan-asielzoekerskinderen

Nieuwe ervaringen

Dinsdag 13 februari opende staatssecretaris Blokhuis van VWS het nieuwe Ervaringsleercentrum van Stichting Project, het orthopedagogische centrum op Bonaire.

Ik mocht erbij zijn. Het was mooi om weer te merken hoe bezield de mensen van Stichting Project hun werk doen en dat vol inspiratie overbrengen op de staatssecretaris.

Bij het Ervaringsleercentrum (ELC) komen jongeren die problemen op school of thuis ondervinden. Vaak heeft dat te maken met hechtingsproblematiek. Bij het ELC krijgen ze structuur, rust, aandacht en begeleiding bij activiteiten. Zo kunnen ze meedoen aan karate, creatieve activiteiten, horeca en keuken, muziek, surfen en allerlei groepsactiviteiten. Daardoor ontwikkelen zij zich verder en krijgen ze weer zin in leren en in het leven. Zie ook Bonaire.nu.

Let it snow!

December 2017
Bijna Kerst, maar waarschijnlijk niet wit. Jammer, want het lijkt alsof het hele land wat zachter wordt als het sneeuwt. Mensen worden weemoedig, sommigen baldadig (ik) en het brengt jeugdherinneringen boven.

De fabel ‘Als ik weer klein ben’ van Janusz Korczak sluit daar naadloos op aan. Hij schreef het boek al in 1925. Ik las het jaren geleden, maar bij herlezen raakte het me extra.
Een uitgebluste leraar verandert terug in een kleine schooljongen. Hij beschrijft zijn dagen tussen thuis en school en daaruit blijkt mooi hoe volwassenen het gedrag van kinderen vaak totaal verkeerd begrijpen. Hoe kinderen nou eenmaal helemaal in het ‘nu’ leven. Als er betoverende sneeuw valt, is dát waar het om gaat en dan kún je gewoon niet opletten in de klas. Bij kinderen is echt verdriet diep en rauw en plezier is volle pret. Die intensiteit zijn veel volwassenen onderweg kwijtgeraakt. Maar soms komt het boven, zoals wanneer er sneeuw valt. Of als het Kerst is met herinneringen aan vroeger. Een goed moment om dit boek te lezen; een aanrader voor iedereen die kind is geweest en dat (af en toe) nog weet.

Janusz Korczak was een Poolse kinderarts, pedagoog en kinderboekenschrijver (1879-1942) die gezien kan worden als de grondlegger van kinderrechten. Hij had – zeker voor die tijd – revolutionaire ideeën over opvoeden en omgaan met kinderen. Zo liet hij kinderen een eigen parlement, gerechtshof en krant organiseren. Hij werd een legende omdat hij in 1942 weigerde om de bijna 200 joodse kinderen uit het weeshuis dat hij bestuurde, in de steek te laten. Hij vergezelde ze naar het vernietigingskamp Treblinka waar ze werden omgebracht. Alle boeken van Korczak zijn zeer lezenswaardig en nog altijd actueel.

Kinderrechtendag

Hier interview ik een van de jongeren.

Vandaag is het 20 november, Kinderrechtendag. Als je ziet wat kinderen overal ter wereld nog hebben te verhapstukken, dan is zo’n speciale dag geen overbodige luxe. Maar we zouden eigenlijk wel iedere dag zo’n kinderrechtendag kunnen gebruiken.

Ik ben alweer twee weken terug uit Bonaire, waar ik verschillende mooie opdrachten doe voor de kinderrechten op het eiland. Eén daarvan is het maken van een boek over de kinderen van Stichting Project en de manier waarop dit orthopedagogisch centrum kinderen en ouders helpt. Ik sprak daarvoor met bijna 30 kinderen, jongeren, ouders, professionals. Zoals met de 19-jarige jongen die een tijd bij Stichting Project heeft gewoond en toen heeft leren duiken. Hij vertelt vol passie dat zijn droom is uitgekomen: nu is hij divemaster. Terwijl het eerst flink mis dreigde te gaan met hem. Stuiterend van enthousiasme zegt hij: “Beter in het water tussen de vissen dan in de bak tussen de criminelen.”

En er was de moeder die haar dilemma uitlegt. Haar man is “een goede man die trouw is en voor ons gezin zorgt”, maar het is ook een man die regelmatig zijn geduld verliest en dan “door het lint gaat” tegen haar en de kinderen. Ze kan niet langer aanzien hoe hij haar twee zoons behandelt. Ze ziet dat het schadelijk is voor haar oudste. En ze wil de cirkel doorbreken; zijzelf en haar man werden in hun jeugd ook mishandeld. Aan het eind van het gesprek zegt ze dat ze nu zeker weet dat ze bij hem weggaat.

Het zijn maar twee van de indrukwekkende, schrijnende, ontroerende, hoopvolle en hopeloze verhalen. De wereld op Bonaire in een notendop.

Binnenkort spreek ik nog meer kinderen, ouders en professionals en het boek zal in 2018 verschijnen. Het wordt mooi!